Zondag 10 december, de derde wedstrijd in de regiocompetitie werd in Assen verreden. Monique was met haar schoonfamilie mee naar Texel, een weekendje relaxen. Ik moest het dus helemaal alleen doen.

Het was prachtig weer, echt winters koud weer, het ijs was dus mooi hard en er stond niet veel wind (dat zijn Thialf mensen namelijk niet gewend, en dus kunnen ze er niks mee) Er stonden weer aardig wat dames aan de start, wat ik  zo snel kon horen, 59 stuks. Van die 59 dames zag je niet veel terug, het was een waar slagveld, heel veel dames moesten lossen omdat het tempo er vanaf ronde 1 weer aardig in zat. Op de een of andere wonderlijke manier kon ik wel heel goed mee komen, en dat terwijl ik midden in de nachtdiensten zat, wat niet echt bevordelijk is voor je prestaties. Ik reed steeds ongeveer op de 10e plek, en moest van m’n vader maken dat ik voorin kwam tijdens de laatste ronden. "Ze rijden je toch voorbij in de eindsprint dus dan kun je maar beter voorin beginnen en zien wat er over blijft" En die tactiek leek aardig te werken, met nog 3 ronden te gaan probeerde ik naar voren te gaan. Met nog een ronde te gaan vloog er ineens een ijzer door de lucht die een medestrijder verloor. Ik moest deze ontwijken wat gelukkig net lukte, maar kom dan maar weer eens op gang. Toch finishte ik als 20e, en dat betekende mijn eerste echte puntje. 1 puntje wel te verslaan, maar wat was ik er erg blij mee!! Ik ga Monique inhalen, dat is mijn nieuwe doel geworden. Uiteindelijk finishten er maar 30 dames, en reden we rondjes met een gemiddelde van 36,5 sec, en dat is tot nu toe de snelste marathon in de regiocompetitie.

‘S nachts moest ik weer werken, en de volgende dag, na een paar uurtjes slaap, stond er alweer een wedstrijd op het programma. Geen marathon dit keer, maar een langebaan wedstrijd. Het schaatsen gaat de laatste weken zo goed dat ik me hieraan maar weer eens ging wagen. Gisteravond reed ik op Thialf mijn eerste 500-1500 meter van dit seizoen. Ik heb de conclusie gisteravond definitief gemaakt, voor sprinten ben ik niet in de wieg gelegd. De 500m ging belabberd, maar ik kon er wel om lachen. De 1500 meter ging juist erg goed, ik opende zo snel dat mijn vader riep dat ik rustiger aan moest doen, nou dat gebeurt niet vaak dat hij zegt dat je rustiger aan moet doen. Ik schrok er van, maar dacht ik zie wel waar het schip strand. En ja, het schip strandde goed, want ik reed een persoonlijk record! Mijn pr stond op 2.25.80 en nu reed ik 2.24.19, anderhalve seconde er dus af! Volgende keer maar weer, heb er weer helemaal zin in!

Monique rijdt komende zondag in Deventer weer een marathon, ik moet helaas werken!